Familie koestert tal van tastbare herinneringen aan Willy Jansink

Na vervulling laatste wens in nieuwe crematorium Oldenzaal

Hij was er altijd al heel stellig en open over geweest, tegenover zijn vrouw Annie, maar ook zijn vier zonen, Ben, Felix, Hans en Wilfried. Hij wilde worden gecremeerd, niet begraven. Omdat hij zijn kinderen en kleinkinderen niet wilde ‘belasten’ met het onderhoud van zijn graf. Als Willy Jansink in 2018 zijn einde voelt naderen vraagt hij z’n zoon Wilfried om hem mee te nemen naar het crematorium in aanbouw in Oldenzaal. ‘Dat wilde hij heel graag, want hij zei: ik denk dat ik hier straks als een van de eersten aan de beurt ben.’

Mede dit bezoekje maakt het voor de familie wat gemakkelijk het laatste afscheid overeenkomstig zijn wensen vorm te geven als Willy – Willem Heinrich – Jansink op 10 oktober 2018 op 87-jarige leeftijd komt te overlijden. In nauw overleg met uitvaartbegeleidster Nolet Bult wordt hij opgebaard in het huis in De Lutte, dat hij als jonge metselaar en timmerman eigenhandig bouwde toen hij trouwde met zijn grote liefde Annie Swennenhuis. Mooi, vindt ze dat nog altijd, ruim een jaar na het overlijden van de man met wie ze ruim 60 jaar lief en leed deelde. In het huis wordt ze nog dagelijks omringd met tastbare herinneringen aan hem. Meubels, die hij zelf maakte, maar ook verschillende glas-in-lood ramen, een van zijn hobby’s. Het dierbaarste stuk, dat hij zelf niet helemaal kon afmaken: een stamboom waarin de namen van de vier zonen, hun vrouwen en de negen kleinkinderen zijn vereeuwigd. ‘Hij was gek op de kleinkinderen.’

As
In huis bewaart Annie ook, in een klein ornament in de vorm van een vogel, een deel van de as van haar overleden man. ‘Hij hield heel erg van vogels. Maakte ook altijd vogelhuisjes.’ De vier zonen kregen elk ook zo’n ornament. Daarnaast werd er nog as uitgestrooid over het strooiveldje op het kerkhof in De Lutte en nabij de Dinkel, het riviertje dat Willy Jansink zo dierbaar was. Een ander deel van de as kreeg een wel heel bijzondere bestemming, namelijk op zijn geboortegrond in Overdinkel. De wieg van Willy Jansink stond in erve Naatsboer, een boerderij tegen de Duitse grens geplakt. Op een steenworp afstand van zijn ouderlijk huis bouwde Willy Jansink samen met een kameraad een Mariakapel. En in de muur van deze kapel metselde die kameraad, Willy Elshof, een deel van de as in. Met een koperen naamplaatje blijft nu de herinnering aan Willy Jansink ook op zijn ‘oale groond’ levend.

Regie
Behalve de crematie voltrekt ook de rest van het laatste afscheid van Willy Jansink zich geheel conform zijn wensen, zoals hij die met zijn naasten heeft besproken. Nadat hij al een jaar of tien te maken heeft met allerlei ouderdomskwalen, krijgt Jansink de diagnose leukemie. Een schok voor zijn naasten; hij legt zich al snel neer bij het onvermijdelijke. ‘Ik heb een mooi leven gehad.’ Vanaf dat moment probeert hij zoveel mogelijk de regie te houden bij zijn naderende levenseinde. En wat daarna komt. Zo laat hij, in overleg met z’n naasten, een aantal dingen op papier vastleggen. Bijvoorbeeld, dat hij geen pijn wil hoeven te lijden in de laatste fase van het ziekteproces. Nadat zijn familie en andere naasten in de intieme sfeer van de woonkamer, waar hij ligt opgebaard, afscheid van hem hebben kunnen nemen, volgt op 15 oktober een afscheid in bredere kring tijdens een viering in de Plechelmuskerk in De Lutte.

Massale toeloop
Dan blijkt nog maar weer eens hoeveel Willy Jansink voor de kleine en hechte Lutter gemeenschap heeft betekend. De kerk puilt uit. Meer dan 700 mensen, uit alle geledingen van de samenleving, bewijzen hem de laatste eer. Willy Jansink was tot zijn pensionering bij de gemeente Losser in dienst als onderhoudsman. In zijn vrije tijd was hij op vele fronten actief. Bijvoorbeeld als vrijwilliger bij de brandweer, maar ook bij carnavalsvereniging De Bosduvelkes speelde hij vanaf de oprichting voor en achter de schermen een prominente rol. Zo wordt hij in 1971 verkozen tot de vierde Graaf van deze vereniging en is hij jarenlang betrokken bij de keuring van de wagens in de carnavalsoptocht in het dorp. Als het maar even kon, was Willy Jansink langs de lijn van het sportveld te vinden om zijn zonen en later zijn kleinkinderen aan te moedigen. 
Met een plechtigheid in besloten kring in het nieuwe crematorium in Oldenzaal, die door de inbreng van kinderen en kleinkinderen een heel persoonlijk tintje krijgt, gaat op 16 oktober 2018 de laatste wens van Willy Jansink in vervulling.

Tekst: Ben Siemerink
Fotografie: Ebo Fraterman (familieportret)