Het vaarwel van Marie Spikkers in Salut, de afscheidslounge van het crematorium in Borne

‘Iedereen heeft er een fijn gevoel aan overgehouden’

Moeder wilde per se gecremeerd worden in Borne. Daags voor haar overlijden zette ze zelf de puntjes nog eens op de i. Het afscheid moest gehouden worden in de aula met de naam Salut. Daar mocht iedereen de familie condoleren en afscheid nemen. De crematie zou in kleine kring plaatshebben en daarna zou de familie uit eten gaan. ‘Zo wilde mijn moeder het hebben’, zegt Nicole Leuverman-Spikkers enige tijd na het overlijden. ‘Moeder kende Salut van de crematie van een neef en een zwager. Dat vond ze intiem en mooi, ze noemde zelfs het woord knus.’

Op de achttiende november 2019 overleed Marie Spikkers-Oude Egberink. Ze werd 86 jaar. Haar man Johan was al in 1995 gestorven. Ze was tot begin 2019 nog zeer actief. ‘Ze croste met de scootmobiel heel Twente door. Ze bezocht familieleden in haar geboorteplaats Hertme, in Oldenzaal, in Goor en trok veel op met een vriendin die ook weduwe was’, vertelt Nicole. ‘Ze hielp mee met de bingo in het Hengelose verzorgingshuis Backenhagen en woonde nog zelfstandig aan de Oldenzaalsestraat.’ Het leven van Nicoles moeder verliep ook op hoge leeftijd naar omstandigheden goed.

Tot ze in 2019 begon te kwakkelen. Marie kreeg een paar keer longontsteking, had hartproblemen en knapte niet meer op. De cardioloog zei dat ze op een dun lijntje loopt. Het lijntje brak op die maandagmiddag van de achttiende november. Een dag eerder zei ze: “Bel mijn dochters maar, want ik ga dood.”

Nicole en haar zus Henriëtte kwamen en ze maakte hen nog even duidelijk wat haar wensen waren. Een dag later overleed ze in alle rust te midden van haar kinderen en kleinkinderen. 
Nicole: ‘Ze wilde geen afscheidsdienst in de kerk, hoewel ze op haar eigen manier zeer gelovig was. De laatste uren prevelde ze talloze weesgegroetjes. Moeder was heel praktisch ingesteld en vertelde ons wat er moest gebeuren na haar overlijden. De crematie moest dus per se in Borne plaatsvinden. Ze had er goed over nagedacht en dat bleek ook nog uit het krantenknipsel dat we later vonden tussen haar spullen, waarin negen crematoria met elkaar vergeleken werden. Misschien had het ook te maken met de locatie. Ze kende Borne goed. Ze heeft er vroeger gewerkt en is geboren in het naburige dorp Hertme.’

Marie was een van de oudsten uit een gezin van dertien kinderen. Er leven nu nog vijf broers van haar.’

Tevreden
Nicole en haar man Barry kijken tevreden terug op het afscheid van hun moeder en schoonmoeder. ‘De uitvaartverzorgster hield alles goed in de gaten. Ze regelde het afscheid op een prettige manier. We zijn nog even in Borne gaan kijken, zodat we helder voor ogen hadden hoe we het zouden aanpakken. Dat was ook meteen goed. Zo konden we in Salut ter plekke nog even bekijken hoe een zoon van mijn zus daar op zijn keyboards kon spelen en hoe we een slideshow gelijk op konden laten lopen met de achtergrondmuziek waarvoor we gekozen hadden. Ze dachten goed mee en daardoor is alles perfect verlopen’, zeggen Nicole en Barry.

In Salut stond Marie opgebaard. Op enig moment sloten haar vijf broers de kist. ‘Dat wilden ze graag. Mijn ooms waren gek met haar, ze waren heel betrokken’, zegt Nicole.

De begeleiding van haar moeder naar de oven verliep ook naar wens. Nicole: ‘Ze legden alles uit. Ik ging mee tot aan de oven, maar wilde niet bij het moment zijn dat de kist naar binnen werd geschoven. Dat vond ik te heftig.’

Zo werd het vaarwel van Marie Spikkers een afscheid dat bij haar paste. ‘Ze wilde het zelf zo. Het was mooi qua sfeer. Ze had een grote kring van mensen die ze kende, ze hield van gezelligheid. Daarna gingen we uit eten, zoals ze wilde en dat was ook in de geest van moeder. Daar was iedereen het over eens.’

Barry: ‘Al met al was het een ontspannen afscheid. Ik heb een toespraak gehouden met een knipoog en zag dat de mensen meeleefden en dat ze bepaalde dingen herkenden. Er was een goede interactie. Zo’n kamer als Salut met de huiselijke indeling werkt daaraan mee. De setting was prima.’

Salut
De familie van Marie is unaniem van mening dat de afscheidslounge Salut ertoe bijgedragen had, dat het afscheid van Marie op een intieme, maar ontspannen manier was verlopen. Barry: ‘Tijdens het etentje na afloop zei iedereen al meteen dat het mooi en goed was. Er was sprake van een heerlijke ontspannen spanning.’

Nicole: ‘Moeder zei: “Ik ben 86 en ben op. Ik heb een goed leven gehad. Dat moeten jullie vieren met elkaar.” Dat hebben we gedaan. Het was natuurlijk wel verdrietig, maar het was goed. Iedereen heeft er een fijn gevoel aan overgehouden.’ 
Barry: ‘In Salut voelde iedereen zich snel thuis. Het is een prettige zaal. Fijn, met veel licht. Je irriteert je nergens aan daar.’

Nicole: ‘Je wereld staat er op zo’n middag een beetje stil. Maar in de verte zie je de mensen en de auto’s, en dan besef je tegelijkertijd dat het leven weer doorgaat.’

Tekst: Gijs Eijsink
Fotografie: Lars Smook (echtpaar Leuverman)